VII PLENUM CZ. II

 
 

Było to pierwsze ostrzeżenie oraz pierwsza próba nacisku i interwencji Moskwy w sprawy PZPR. ale odniosła skutek odwrotny do zamierzonego. Wystąpienia na plenum głównych rzeczników Natolina, Zenona Nowaka i Franciszka Jóźwiaka, wspierające Buł- ganina i skierowane przeciwko „antyradzieckim" elementom w partii i w prasie nie znalazły poparcia większości.

Przemówienie Cyrankiewicza i propozycje środków zaradczych pozwalające na wyjście z kryzysu były rozwinięciem zaleceń Oskara Langego. Uchwały VII Plenum idące po linii przemówień Ochaba i Cyrankiewicza nie mogły być jednak wprowadzone w życie. Walka, jaka rozgorzała między obiema koteriami, sparaliżowała ośrodek władzy. Przebieg plenum pokazał, że ludzie Natolina znaleźli się w mniejszości. Mieli jednak za sobą poparcie Moskwy, liczyli na wojsko znajdujące się w rękach Rokossowskiego i Wita- szewskiego oraz na starą, stalinowską kadrę aparatu biurokratycznego, śmiertelnie przerażoną zapowiedzią reform i procesem demokratyzacji, jak również wzbierającą falą nacisku dołów. Skrzydło „liberalne” dążyło do usunięcia Natolina z Biura Politycznego i z rządu przy pomocy większości w Komitecie Centralnym. Wyniki tej dramatycznej rozgrywki zależały teraz głównie od postawy i zachowania się samego społeczeństwa, wojska i organów bezpieczeństwa. Te ostatnie były wyraźnie osłabione i zdemoralizowane drugą czystką i aresztowaniami, jakie nastąpiły po XX Zjeździe i po śmierci Bieruta.